وقتی که می نویسم

xa0 xa0غمخوار بهجز درد و وفادار به جز درد جز درد که دانست که این مرد چه مردی است از درد سخن گفتن و از درد شنیدن با مردم بیدرد ندانی که چه دردیاست شاید بارها و بارها از جنگ گفتهایم و شنیده ایم و خوانده ایم. اما یقینا عمق فاجعه را مثل کسانی که با پوست و گوشتشان آنرا احساس کرده اند، درک نکردهxadایم. سختی های جنگ و جانبازی یک چیز است و تلخیهای زمان اسارت، یک چیز بسیار فراتر و جانفرساتر. شکنجههای روحی- جسمی از یکسو و طعم تلخ غربت و زندان از سویی دیگر روحxa0 آدمی را آرام آرام در انزوا می خورد و او را ...

بعضی روزها فقط باید منتظر ماند و توکل کرد... ....